Zoeken
  • Marloes

Die ene instructeur... Wilma

Ooit zijn we allemaal ergens begonnen met paardrijden, en die eerste ervaringen in het zadel vormen je voor de rest van je leven als ruiter én als instructeur. In deze rubriek gaan wij op zoek naar de instructeurs die dat beetje extra hebben gegeven, verteld door mensen die nu zelf instructeur zijn. Welke ervaringen in de vroege jaren van hun paardensportcarrière hebben ze gemaakt tot de instructeur die ze nu zelf zijn? Deze keer het verhaal van Nieske Pohlmann van PAARDenLUISTEREN die als achtjarige besmet werd met het paardenvirus door gezinshulp Wilma.



Wilma met Nieske haar pony Joris

Als kind was ik al gek op dieren, we woonden echter in een 2 onder 1-kap woning en het bleef bij twee honden. Daarnaast had ik veel last van allergie en welk dier ik ook aaide bij vrienden en kennissen, mijn ogen zwelden op en binnen no time had ik een loopneus en nieste ik onafgebroken (erg grappig als je Nieske heet ☹). Door omstandigheden hadden wij een periode gezinshulpen in huis, die mijn moeder ondersteunden. Eén van deze geweldige mensen was Wilma! Wat de aanleiding was en waarom Wilma mij meenam weet ik niet meer, maar ik mocht met haar mee om een ritje te maken op een pony van Ben Bulten (een in ons dorp toentertijd bekende oude man met diverse pony’s). Mijn eerste ervaring met pony’s werd gelijk een buitenritje en al snel belden we aan bij de 2 onder 1-kap woning en zongen we toen mijn moeder de deur opendeed “Er staat een paard in de gang”.


Zwartje

Wilma bezorgde mij een onvergetelijke dag en wist mij direct met het paardenvirus te

Nieske met haar Shetlander Zwartje

besmetten. Toen wij een paar jaar later buitenaf kwamen te wonen, kregen wij als kinderen onze eerste Shetlander van onze oom. Wilma kwam vanaf die tijd ons lesgeven en leerde mij (mijn boertje en zusjes bleken minder enthousiast en fanatiek te zijn) om veel zelf te doen. Zo weet ik nog dat onze shetlander zich niet makkelijk liet pakken uit de grote wei. Wij spanden een longeerlijn in een hoek, stonden daar te schudden met een bak brokjes en zodra de Shetlander over de lijn stapte werd deze snel omhoog gehaald. Zelfs dan was het nog een kunst om het slimme pony’tje in handen te krijgen. Pas toen ik een wegruk actie van deze pony (die overigens Zwartje werd genoemd) wist te ondermijnen door aan het halstertouw een paar meter door de weide getrokken te worden en niet los te laten, besloot Zwartje dat de lol eraf was. Wilma prees mij de hemel in en ondanks geschrokken voelde ik mij erg groots.

Wilma leerde mij om niet op te geven en ten alle tijden door te zetten

Ook het opzadelen moest ik zo snel mogelijk zelf leren. Wat zal Wilma gegniffeld hebben toen ik maar niet snapte waarom de singel zover naar achteren lag. En ik maar kijken en om die pony heen lopen en Wilma maar vragen wat denk je dat er fout zit. Het duurde vrij lang toen ik zag dat het zadel gewoonweg verkeerd om er op lag…..

Wilma had een zware dobber om mij te leren lichtrijden en al helemaal op het goede been. Een grote frustratie voor mij, tot Wilma mij uitlegde dat ik naar de schouders moest kijken. Opeens viel het kwartje en was ik eigenlijk een beetje boos dat Wilma mij dit niet eerder vertelde, opeens vond ik het super makkelijk. Op het goede been lichtrijden is nog steeds iets waar ik als instructeur scherp op let. Ik stoor mij er vreselijk aan als ruiters ronden lang op het verkeerde been lichtrijden en niet voelen hoe veel druk er op het binnenvoorbeen komt.

Wilma paste met haar gezin op ons huis als wij op vakantie waren, maar al snel toen ik ouder werd, bleef ik liever thuis dan mee te gaan op vakantie. Heerlijk met de paardjes bezig en met de hand hooien en stiekem mijn pony beleren voor de kar met Henk - de man van Wilma.


Zelf lesgeven

Geïnspireerd door Wilma, begon ik op mijn twaalfde al met lesgeven aan kinderen die vakantie vierden bij de camping verderop in onze straat. Ook kwam er een keer een paard thuis zonder mij, mijn ouders waren op vakantie. Henk en Wilma gingen opzoek en vonden mij in de sloot met een opgerekte kruisband en brachten mij naar de eerste hulp.

Mooie tijden en herinneringen, ik noemde Henk en Wilma altijd mijn paardenouders. Ik heb van hen echt de basis geleerd en vooral ook het doorzetten en het alles alleen willen kunnen doen.

Ik had altijd eenvoudige pony’s en paarden meestal met een mankement. Ik leerde dus roeien met de riemen die ik had. Ik haal dan ook veel plezier uit het beste uit een combinatie te halen en mij zul je niet snel horen zeggen dat een paard niet voldoet, of dat ruiter en paard geen combi kunnen worden. Ik zag en zie altijd licht- en leerpuntjes.

Wilma is nog steeds in mijn leven, ik kan altijd bij haar en haar familie terecht. We lopen de deur niet plat bij elkaar, maar weten elkaar altijd nog

te vinden, voor hulp, advies en goede raad of om vreugde en verdriet te delen. Ik voel mij bij hen altijd thuis.

Wilma volgt mij en later ook mijn bedrijf en hoe zich dat ontwikkelt op de voet, zonder Wilma was er geen PAARDenLUISTEREN geweest. En weet je wat het leuke is? Heel af en toe volgt Wilma nu een les bij mij!

Ieder kind gun ik een Wilma en ik hoop dat ik al een Wilma heb kunnen zijn voor vele kinderen.
Wilma een paar jaar geleden toen ze zelf grondwerkles kreeg van Nieske

Nieske Pohlmann (43) heeft de vierjarige ORUN opleiding gedaan, daarnaast de vierjarige opleiding bij Freestyle Academy van Emiel Voest, waar zij op het hoogste niveau wist te slagen. Ze volgt jaarlijks bijscholingen, extra modules en diverse Clinics van toonaangevende mensen in de paardenwereld. Sinds 2002 heeft Nieske haar eigen bedrijf en inmiddels geeft ze les in het loswerken, grondwerk, dubbele lange lijnen en rijden (dressuur, springen, cross, begeleiden probleempaarden) en is een specialist in het oplossen van trailerlaadproblemen. Ook coaching en het (begeleiden van het) zadelmak maken en doorrijden van paarden zijn een onderdeel van haar bedrijf. Daarnaast heeft zij de eerste ponyclub en rijvereniging opgericht waar grondwerk en loswerk standaard als les gegeven wordt.

239 keer bekeken