Zoeken
  • Zoë

Die ene instructeur... Sietske!

Ooit zijn we allemaal ergens begonnen met paardrijden, en die eerste ervaringen in het zadel vormen je voor de rest van je leven als ruiter én als instructeur. In deze rubriek gaan wij op zoek naar de instructeurs die dat beetje extra hebben gegeven, vertelt door mensen die nu zelf instructeur zijn. Welke ervaringen in de vroege jaren van hun paardensportcarrièrre hebben ze gemaakt tot de instructeur die ze nu zelf zijn? Deze keer het verhaal van Zoë die in Tsjechië bij Sietske op de manege ontdekte wat er allemaal komt kijken bij het paarden houden.


Ik weet nog dat ik op mijn achtste verjaardag bij mijn ouders in hun grote bed mijn cadeautjes mocht uitpakken. Ik weet niet meer of er daadwerkelijk iets uit te pakken was. Ik weet alleen nog maar dat ik toen te horen kreeg dat ik op paardrijles mocht. Eindelijk!

Eerst kreeg ik vier keer privéles, zodat ik daarna kon instromen in een groepsles. Ik weet nog dat ik op Pancho zat tijdens de eerste les dat ik ook mocht draven. Ik vond het zo spannend! En ook enorm lastig om dan te gaan staan en zitten in het zadel. Pancho, toen al een oude pony, viel steeds weer terug in stap. Ik weet nog dat de instructeur zei: "Wat lief. Hij doet even rustig aan voor je."


De jaren daarna werd ik steeds beter in het rijden, bleef ik vaak de rest van de zondag helpen met de lessen en bracht ik mijn instructeur altijd thee als hij daarom vroeg. Het was heerlijk! Natúúrlijk wilde ik net als ieder ander paardenmeisje later instructeur worden. En elke zondag mocht ik even proeven van hoe dat dan zou zijn.

Toen kwam de zomer van 2016. Ik had een tussenjaar en besloot een zomer lang te helpen op een camping, hotel en manege in Tsjechië. Een plek waar ik zelf al meerdere keren op vakantie was geweest met mijn familie. Ik was 20 jaar en had 12 jaar lang op maneges gereden en hier en daar een verzorgpony gehad. Ik ging al naar Tsjechië in april, dus er waren nog geen gasten. Sietske, de eigenaresse van die prachtige plek, werkte mij in en leerde mij zó veel over paarden!


Ik mocht er bij zijn toen de paardentandarts kwam, er werd mij geleerd hoe je hoeven

bekapt, ik leerde hoe zadels er van binnen uit zagen wanneer Sietske die moest verstellen en liep met vier veulens tegelijkertijd wanneer de paarden van weiland wisselden. Allemaal dingen waar ik nog nooit mee in aanraking was gekomen als manege ruiter. In het rijden leerde ik ook snel bij. Of eigenlijk moest ik vooral heel veel afleren. Ik realiseerde me opeens dat ik maar weinig had geleerd al die jaren op de manege. Ik leerde niet alleen heel veel over mijn eigen houding en zit, balans en manier van hulpen geven, maar leerde ook paarden te trainen. Niet alleen te paard maar ook vanaf de grond.





Toen ik drie maanden later weer terug naar Nederland vertrok keek ik niet meer hetzelfde naar paarden. Ik besloot te gaan werken op een opstartende manege in de buurt van mijn huis en kreeg al snel aangeboden om een instructeurs opleiding te doen.

Nu kijk ik als instructeur nog vaak terug naar de lessen die ik van Sietske heb gehad. Ik hoor mezelf dezelfde dingen zeggen als die zij zei. En vind het soms toch jammer dat een ruiter die al maanden bij mij rijdt, nog steeds niet zo goed kan licht rijden als ruiters die in Tsjechië voor het eerst op een paard zaten en het binnen een week door hadden.


Zoë (23) leert inmiddels anderen hoe het is om paarden te houden. Ze geeft les op een manege waar de pony's bitloos gereden worden en grondwerk een vast onderdeel is van het lesprogramma. Daarnaast informeert ze paardeneigenaren met haar platform Happy Horsemanship TV over alle verschillende facetten van het houden van paarden.

14 keer bekeken